نعمت داده باشد ؛ هر چند همهء اينها از نعمت‌هاى آشكار خداست . مگر نه اين كه برخى از افراد برخوردار از نعمت مال و سلامتى ، كافر يا فاسق مىباشند ؟ شما به هدايت خواستن به راه چنين افرادى خوانده نشديد ، بلكه فرمان يافتيد كه هدايت‌جستن به راه نعمت‌يافتگان را طلب كنيد ؛ نعمت‌يافتگانِ به ايمان به خدا و تصديق پيامبر او و ولايت محمد و آل پاك او و اصحاب نيك و برگزيده‌اش و تقيهء شايسته‌اى كه بدان ، از شرّ بندگان خدا و بدىها و كفر دشمنان خدا ، در امان‌ايد ؛ به اين گونه كه با آنان مدارا كنى و آنها را به آزاردن خود و مؤمنان ، تحريك نسازى . هم‌چنين آنان كه با شناخت حقوق برادران دينى ، به آنان نعمت داده شد . هر بندهء زن يا مرد كه با محمد و آل محمد عليهم السلام دوستى و با دشمنان آنان دشمنى كند ، همانا در برابر عذاب خدا ، دژى استوار و سپرى محكم به دست آورده است . هر زن و مردى كه با بندگان خدا به نيكى مدارا كند و در اين راه ، به باطلى گرفتار نشود و از حقى خارج نگردد ، خداوند نَفَس او را تسبيح قرار دهد و عملش را پاك سازد و رشد دهد و به او بصيرتى بر كتمان سرّ ما و تحمل فرو بردن خشم در برابر سخنان دشمنان ما بخشد . نيز پاداش كسى را به او دهد كه در راه خدا ، در خون خود غلطيده باشد . هر بنده كه خود را به رعايت حقوق برادران [ دينى ] ملزم كند و تا حدّ توان خود ، حقوقشان را ادا كند و در حدّ امكان ، به آنان عطا كند و با بخشيدن آنها ، از آنان راضى باشد و در برابر لغزش هايشان ، به آنان سخت نگيرد و از آنها درگذرد ، خداوند روزى كه او را ملاقات كند ، به او مىفرمايد : اى بندهء من ، حقوق برادرانت را ادا كردى و در برابر حقوق خود ، بر آنان سخت نگرفتى ؛ من سخاوتمندتر ، كريم‌تر و سزاوارتر به گذشت و كرم تو هستم ، پس من نيز امروز ، به وعده‌اى كه به تو داده بودم ، وفا مىكنم و از فضل گستردهء خود ، به تو مىافزايم و در كوتاهىات نسبت به برخى از حقوق من ، بر تو سخت نمىگيرم . » اميرمؤمنان عليه السلام فرمود : « آن گاه او را به محمد و آل او ملحق مىسازد و در بين شيعيان برتر او جايش مىدهد . » حضرت در ادامه به اين روايت اشاره مىكند :